1990 yılında yapılan Gön I. Bina’dan sonra ikinci yapı söz konusu olduğunda; mimar için de, mal sahibi için de önemli bir şans vardı: tanışıklık.
Mal sahibinin neler isteyebileceği, mimarın neler yapabileceği açıklıkla ortadaydı. Mevcut üretim ve işleyiş gözden geçirildi. Esneklik projenin temel özelliklerinden biri oldu.
Malzeme, yöntem, maliyet ve mal sahibi talepleri birarada değerlendirildiğinde yapının 12 ay içinde bitip, çalışmaya başlaması gereken bir proje olması gerektiği ortaya çıkmıştı.
Kaba yapı - ince yapı ayrımını ortadan kaldırarak her şeyin bir defada yapılması sağlandı. Her şey zemin, duvar, tavan ve kalıptan çıktığı gibi brüt olarak kullanıldı. Şap, sıva, kaplama gibi inşaat kalemlerini kaldırınca binanın bitmesi kolaylaştı.
Aynı anlayış yapının bütün noktalarına taşındı. Merdiven, asansör, korkuluk, elektrik ve tesisata ilişkin her şey kaba inşaat sırasında atölyelerde hazırlandı ve yerlerine takıldı.
İmar durumundan kaynaklanan kat yüksekliği sınırlamalarının ortaya çıkarabileceği sorunları aşabilmek için büyük boşluklar oluşturan galeriler ve delikler bırakıldı. Bu, yükseklikle ilgili sorunları çözerken, içeride havanın sürekli hareketini de sağladı.
Dışarıdan kapalı bir kutu gibi görünen yapı, içeriden neredeyse yokmuş gibi algılanıyor. İçinde, insanların ve makinelerin üzerinde durduğu düzlemleri barındıran bir boşluktan başka bir şey görünmüyor. Yapıda zorunlu olarak bulunması gerekenlerin dışında neredeyse hiçbir şey yok.
Ana hatlarıyla, birinci yapıyla birlikte tasarlanan; ancak kurgusu zamanla oluşturulan ikinci yapı; birincinin içinden çıkmış ve fazlalıklarını atmış gibi gözüküyor. İçine giren araç - gereç ve çalışanlarıyla gerçek bir endüstri yapısını andıran bina 1996’da Ulusal Mimarlık Ödülleri kapsamında “Yapı Dalı – Başarı Ödülü”ne layık görülmüştü. |  Tarih: 4 Ekim 2004 Saat: 9:30 - 13:30 Mekan: Taşkışla Otoparkından HareketleEtkinlik Türü: Yüz Yüze Buluşmalar Kontenjan: 20 Katılım: Biletli 20.000.000 TL.  |
